Smoki Wolnych Stad

Płatki wiśni prowadziły ją jak ścieżka złożona z oddechów wiosny. Unosiły się w powietrzu powoli, jakby nie podlegały wiatrowi, lecz własnej, cichej woli. Oiran szła za nimi bez pośpiechu – każdy krok miękki, sprężysty, niemal bezdźwięczny na kamiennej posadzce prowadzącej ku świątyni. Gdy przekroczyła próg, zapach kadzidła i świeżych kwiatów otulił ją znajomo. Wysokie kolumny ginęły w półmroku, a między nimi opadały kolejne płatki, krążąc leniwie jak różowy śnieg. Ich delikatne muśnięcia osiadały na jej grzbiecie i skrzydłach, lecz nie strącała ich – pozwalała, by zdobiły ją jak rytualne konfetti. W samym sercu wnętrza czekała misa. Wyrzeźbiona z różowego kryształu, półprzezroczysta, jakby utkano ją ze skondensowanego świtu. W jej wnętrzu spoczywały płatki – dziesiątki, może setki – każdy złożony jak mała, zamknięta tajemnica. Oiran podeszła bliżej, a jej złote ślepia rozjaśniła łagodna ciekawość. Pochyliła łeb, pozwalając, by jeden z płatków spłynął po linii jej pyska i wpadł do misy. Dopiero wtedy wsunęła smukłe palce między różowe kształty. Nie szukała długo. Jeden płatek przylgnął do opuszki jej pazura, jakby wybrał ją pierwszy. Wyjęła go powoli. Na jego delikatnej powierzchni widniał zapis

Wygłoś mowę o „potędze miłości”.

Oiran przeczytała go bez pośpiechu, a kącik jej pyska uniósł się w miękkim, zadowolonym uśmiechu. Nie zdziwienie. Nie wahanie. Raczej to szczególne rozbawienie kogoś, kto rozpoznaje wyzwanie skrojone dokładnie pod siebie. Zamknęła na moment ślepia, jakby przyjęła je w głąb. Potem odwróciła się. Płatki znów ruszyły przed nią, gdy opuszczała świątynię – tym razem nie prowadząc, lecz towarzysząc. A Oiran, z zadaniem ukrytym między łuskami pamięci, wyszła w świat, by je wypełnić z tą samą cichą gracją, z jaką przyszła.

Imię: Helion
Płeć: samiec
Gatunek: feniks
Opis wyglądu: Jest feniksem o niemal czysto złotym upierzeniu, którego barwa przechodzi od jasnego, słonecznego koloru żółci po głęboki, stopiony bursztyn. Jego pióra nie płoną dzikim ogniem – jarzą się od wewnątrz, jakby każde było osobnym żarem. Skrzydła Heliona są ogromne, majestatyczne, a przy każdym ruchu osypują się z nich iskry przypominające pył gwiezdny. Ogon tworzą długie, falujące pióra, które ciągną się za nim jak płynne złoto w powietrzu. Oczy ptaka są jasne, prawie białe, niczym rozżarzone słońce widziane przez mgłę – nie oślepiają, ale budzą respekt. Dziób i szpony mają metaliczny połysk, jakby były wykute z czystego złota. W jego obecności powietrze drży od ciepła, lecz nie parzy – raczej daje poczucie bezpieczeństwa i siły.
Charakter: Jest cierpliwy, spokojny i niezwykle dostojny. Obserwuje świat z dystansu. Nie atakuje pierwszy, ale gdy musi walczyć, jego ogień jest niepowstrzymany i czysty.

Data zdobycia: 29/12/2025
Pochodzenie: loteria
Typ: 2
Inne: kompan niemechaniczny, może latać
 

---

 

Przybyła w to miejsce razem z kwiatami, które udało jej się zebrać na ostatnim polowaniu. Nie było tego zbyt wiele, ale być może na coś wystarczy. Podeszła żwawym krokiem do straganu i rozejrzała się, co ma do zaoferowania i za jaką cenę. Wychwyciła coś, na co ją stać i wskazała na to pazurem palca wskazującego prawej łapy na kartę tarota.
– Z chęcią sprawdzę swój los – uśmiechnęła się leniwie i poczekała na wręczenie jej magicznego przedmiotu.