Smoki Wolnych Stad

Gadożer: 1x średnia [zmiażdżone tkanki na wysokości prawego kolana; liczne pęknięcia kości; krwawienie wewnętrzne; trudności w ustaniu na łapie]

viewtopic.php?p=683290#p683290

Tęskniła za wiosną, a zarazem wystrzegała się jej nadejścia. Wszystko co dobre zaczęło i skończyło się o tej porze roku. W obawie przed złymi wspomnieniami nie chciała wracać myślami do dobrych, niemniej jednak nie ominie jej to. Z pewną nostalgiczną zawiesiną w sercu zaciągnęła się kakofonią słodkich woni rozmaitych kwiatów. Tak, jak zaciągała się nimi mając ledwie dwa księżyce. Uznała, że da temu szansę i tak, jak niegdyś plotła krzywe, rozpadające się i wiotkie ozdoby tacie, tak teraz postara się znacznie bardziej i być może sprawi komuś przyjemność.

Dopiero widok Yamiego ściągnął ją z orbity. O mały włos nie roztrzaskałaby sobie nosa o śnieg, kiedy prawie na niego wpadła.
– Rany boskie, Yami... – mruknęła. Przy takim łabędziu była ledwie wyliniałym kaczątkiem. – ... powinieneś spróbować się w soleńskim teatrze, wiesz? Nawet jeśli nie w grze aktorskiej, to przynajmniej jako projektant kostiumów. Elfy mają godny podziwu gust, ale z palcem w nosie byś im sprostał. – Uśmiechnęła się ospale, po czym wzrok opuściła na kosz. Zastanawiała się nad nim przez chwilę, ale o ile lubiła ładne rzeczy, tak... nie pasowały jej. To nie była ona. Zawsze żyła w zgodzie z naturą i jak najbliżej niej. Pachniała na zmianę zimnym wiatrem, morską bryzą i łąkowym kwieciem. Zwyczajową wolnością. Mimo częstych wizyt Ode Solen, nigdy nie oddała się salonom.

Przysunęła się do gałązek oliwnych, jakie rosły nieopodal, i w czuły, ostrożny sposób musnęła je łapą. Jak to szło? Symbol pokoju, nadziei oraz pojednania? O ile dobrze zapamiętała opowieści cioci Lyn, rzecz jasna. Hmpf. "Brzmi dobrze" – beztrosko i zacisznie. Położyła się w trawie i zaczęła powoli dłubać ozdobę. Zainteresowany jej skupieniem Ashland zszedł aż z nieba, zawodząc rozmaitymi tonacjami wielorybich pieśni, którym lubiła się przysłuchiwać. Sama również coś nuciła pod nosem. Coś mamrotała. Coś komentowała.

Kiedy skończyła, pogładziła żywiołaka dłonią po długim pysku i naparła na jego nos, by figlarnie, z zadziornym uśmiechem, pchnąć go z powrotem w eter. Wianek natomiast zawiesiła stosunkowo nisko, bowiem nie zależało jej na rzucaniu komukolwiek wyzwania. "Przynajmniej tym razem." Atmosfera tego miejsca działała uspokajająco.

Prip wyleczony z zapalenia gardła.
viewtopic.php?p=648296#p648296

Akt.