Smoki Wolnych Stad

Na pierwszy rzut oka wianek był skrupulatną naprzemienną kompozycją czerwieni maków, bieli krwawnika i złota migoczących wstążek. Wianek był ściśle ze sobą spleciony, lecz mimo prób i wielu poprawek widocznych w splotach, forma była krzywa i zrobiona bez wprawy. Przynajmniej się nie rozpadał, ale kwiaty wyglądały na wręcz uduszone przez to jak mocno były ze sobą związane. Główną bazą był zielony krwawnik o pierzastych listkach, a wokół niego powtykane delikatne maki, które już teraz zaczęły tracić płatki. Jeden jedyny tylko krwawnik wyróżniał się – swoim intensywnym różowym kolorem. Całość wianka dopełniała złota wstążka ciasno zawiązana na kwieciu.

Rycerska Łuska

Pozbawione listowia łodyżki oliwne splecione były w gruby okrąg. Tworzyły stabilny rdzeń wianka, szepcząc coś nieśmiało o Wypalonej Nadziei oraz Przemijaniu. Na nich jednak, jakoby gęstym pióropuszem, ścieliły się wciąż zielone liście dębu o soczystych odcieniach, jakie stały na straży Niezłomności oraz Odwagi, których czule wijące wianek łapy nigdy się nie wyrzekły, nawet jeśli na długo o nich zapomniały.

Na ciemnozielonych barwach wybijały się jaśniejsze i weselsze – szafirowe granaty należące do bardzo drobnych chabrów. Niosły uskrzydlający zapach Wolności, a głębia ich kolorytu od zawsze szła krok w krok z psią Lojalnością i Oddaniem. Jednakże... coś jeszcze zdawało się przebijać spod z pozoru skromnej, nudnej i niewyróżniającej się formy.

Gdyby ciężkie liście dębowej Odwagi unieść nieco wyżej, a szponem zranić chabrową Wierność, okazałoby się, że ta nosiła drugą twarz – Pomsty, pod którą spoglądały na Ciebie czerwone od Gniewu trujące jagody cisu.

Tonacje Deszczu

Wiszący wianek już z daleka przyciągał wzrok swoim nietypowym i zarazem harmonijnym połączeniem barw. Upleciony został z kłosów zbóż, które artysta z niezwykłą precyzją i zaangażowaniem ciasno splecione w misterny warkocz z długich złoto zielonych łodyg. Widać było, że w jego wykonanie włożono wiele pracy i serca. W sam rdzeń warkocza, niczym rubiny w koronie, wpleciono czerwone maki polne, których płatki krwawiły na tle żywej plecionki, dodając jej rumieńców i życia.

Główną warstwę wianka tworzyły śnieżnobiałe rumianki, których pęczki, zebrane w bukiety, wpleciono w górnej części wianka, tworząc koronę czystości i niewinności. W ten delikatny splot, niczym drogocenne kamienie, wpleciono również pojedyncze kwiaty niebieskich chabrów, których intensywny kolor pięknie kontrastował z bielą rumianków i złotem zbóż. Złote nawłocie, ułożone promieniście, niczym promienie słońca, ocieplały wygląd całego wianka, dodając mu blasku i radości. Zaś drobnym, ale jakże znaczącym akcentem wianka były delikatne, fioletowe dzwonki.

Wianek jest grubiej upleciony i bogatszy z przodu, z drugiej strony cieńszy, co ułatwia nałożenie go na głowę. Podstawę stanowią szare i fioletowe elastyczne gałązki splecione z kwiatami: malutkimi, czerwonymi różami, różowymi pięciornikami i fiołkami, gdzieniegdzie poprzetykane są białe goździki. Spomiędzy kwiatów wyglądają liście różnych rodzajów bluszczu. Całość dekoracji dopełniają drobne, mgliste perełki.

Perła Oceanu

Wianek ten został wykonany z najwyższą starannością. Każdy kwiat dobrany idealnie pod względem wielkości łodygi, jak i piękna korony. Widać było, że smok, który go stworzył miał w tym doświadczenie. A jakie kwiaty się w nim zawierały? Otóż podstawę stanowiły proste stokrotki, wraz z o wiele barwniejszymi frezjami, choć i tu w większości były białe. Dzięki temu fioletowe fiołki dodane w następnym kroku wybijały się fenomenalnie. Tu i ówdzie znajdowały się też konwalie jako akcesoria nienadające się do głównej struktury.

Skrytość Motyla

Wianek nie był jakiś duży ale był bardzo solidnie zrobiony – Źdźbła traw ściśle przylegały do siebie tworząc zwartą konstrukcje i wzorek nawet a w większe przerwy powtykane zostały stokrotki oraz przebiśniegi, raczej te mniejsze okazy by wianek nie rzucał się aż tak bardzo w ślepia. Delikatne płatki wiśni były miłym dla oka akcentem, przełamującym w kilku miejscach stały kolorystyczny schemat.

Zatracona Tożsamość

Raczej drobny wianek, który zmieściłby się także na łbie niewielkiego smoka. Jego barwy oscylowały głównie między intensywnym błękitem, a bladym fioletem, z pojedynczymi przebłyskami pomarańczowych nagietków. Najwięcej było niezapominajek, których drobne główki stanowiły swojego rodzaju bazę – spomiędzy nich ledwo wybijały się ostre płatki chabrów i cykorii, zaś najdłuższe, wystające łodyżki fioletowych i różowawych wrzosów nadawały całości intensywnego aromatu. Za trzon wianka odpowiadał zwinięty w okrąg puchaty i gęsty kłos trawy pampasowej, tworząc beżowe, miękkie tło dla całości kompozycji.

Rytuał Pokotu

Baza wianka utworzona została z kilku giętkich gałązek, związanych w kształt koła. Do nich przymocowanych zostało parę pozbawionych cierni łodyg róży oraz kwiatów dalii, o żółtych, przechodzących bliżej środka w czerwień płatkach, wraz z ich ciemnymi listkami. Do kompozycji dodane zostały również rumianek i rozgałęziające się pędy z drobnymi, białymi kwiatuszkami gipsówki. Gdzieniegdzie, spomiędzy splecionych kwiatów wystają niewielkie, białe piórka. Część wianka obwiązana jest cienkim rzemykiem, na którym zawieszony został rubin.
(szybki szkic poglądowy?)

Inkluzje Ametrynu

Wianek miał podstawę wykonaną z młodych, cienkich i giętkich gałązek, z małą pomocą i domieszką lawendy, dla wzmocnienia podstawy, no i dla wyglądu. W końcu fioletowa podstawa może być ładniejsza, niż zwykłe gałązki drzewa, prawda? Gdzieniegdzie przeplecione były kwiaty fiołków. Oczywiście, zaraz obok nich, znajdowały się kwiaty róż, jakby przytulały się z fiołkami. Do przymocowania tych ostatnich wykorzystano lawendę i długą trawę, żeby lepiej się to wszystko trzymało. Kwiaty róż były młode i elastyczne, dla ułatwienia wplatania. Ah, no i ich barwa oczywiście była czerwona. Tył wianka, a zresztą, to co powinno być jego tyłem, został przyozdobiony trzema zielonymi wstążkami. Po założeniu na łeb miały opadać na grzbiet noszącego go smoka.

Pąk Róży

Wianek był raczej nieumiejętnie wykonany, choć widać było że jego twórca próbował. Na pierwszy rzut oka wydaje się raczej chaotyczną mieszaniną barw, dopiero po bliższym przyjrzeniu można zauważyć ognisty motyw. Bazę stanowiły pojedyncze zawilce, dookoła nich pozawijane były żółte kwiaty mlecza i nagietka. By na sam koniec wystawały z niego pojedyncze kwiaty maku. Wianek jest delikatny i w kilku miejscach wygląda jakby miał się zaraz rozpaść, ale trzyma się całości, mimo wszystko.

Skowyt Wierchów

Wianuszek ten był wręcz koroną z kwiatów, gdzie główne skrzypce grały zaplecione ciasno chabry, połączone łodyżkami. Na samym przodzie za pomocą kawałeczka traw ułożone na różnej wysokości zostały trzy fioletowe tulipany, tworząc coś na kształt tiary. Po bokach każdego z wianków, samica wplotła zrobione ze wstążki różowe kokardeczki, które nadały większego kunsztu całości.

Lamba

Wianek spleciony jest z giętkich pędów bluszczu, które tworzyły mocną, ale elastyczną podstawę. Między nimi osadzono wysuszone kwiaty w odcieniach głębokiej purpury i ochry, ich delikatnie postrzępione płatki nadawały całości dzikiego uroku. Wplecione w strukturę dwa rodzaje piór, jedne zielone i przypominające liście, długie złociste, które lśniły subtelnie w świetle, dodawały kompozycji harmonii. Między nimi osadzono nieregularne kawałki kolorowego szkła w barwach bursztynu, szafiru i przydymionego fioletu, których gładkie powierzchnie łapały światło, migocząc delikatnie.

Odebrany Oddech

Baza wianka upleciona była z długich kłosów traw, które jednak nie wychylały się znacząco z całej konstrukcji. Imponujące były całe rzędy ułożonych nieco pod skosem, obsypanych kwieciem łodyg niebieskiego żmijowca. Spomiędzy nich wychylały się pomarańczowe kwiaty nasturcji, a jej okrągłe liście opadały w dół wokół wianka. Do tego do wianka przymocowanych było kilka sznurków, na których wisiały przywiązane drobne kości.

Znośny Ziąb

Wianek ten cechował się wytrwałością w swojej wstydliwości. Duży w obwodzie, lecz cieniutki, wyróżniał się jedynie swą wątłością. Splot zrobiony łapą niedoświadczoną w rękodziele ledwo co trzymał twór na gałęzi. Baza igliwia, przerośniętych chwastów i gdzieniegdzie długim źdźbłem trawy przepasana.
Drżał nędznie pod własnym ciężarem. I choć w zamiarze były w nim zakotwiczone dwa fioletowe kwiaty, to jeden opadł leniwie, ratując się przed smoczą krytyką. Ostał się jeden samotny chaber, zresztą wybitnie skromny w swym wyglądzie.
Czyżby autor się poddał? Czy może dał z siebie wszystko i z dumą wywiesił swe dzieło? Bowiem kto tylko podniesie ten wianek, rozsypie go w mgnieniu oka.

Wichrogłos

Bazą dla wianku jest zwykła pętla z trawy, która upleciona jest w formie grubego warkocza w stylu kłosa. W ten kłos wetknięte są ciemne listki bluszczu oraz fioletowe listki śliwy wiśniowej. To wszystko ozdobione jest dodatkowo niebieskimi listkami kostrzewii sinej, aby całości nadać raczej chłodnego wyrazu. Akcentowymi kwiatami są zaś białe kwiaty jaśminu oraz niebieskie zapominajki, które umieszczone są raczej z boku wianka. Szczyt zaś oprawiają fragmenty jeleniego poroża, przy których spoczywają fioletowe kwiaty eustomy. Gdzieniegdzie wciśnięte są małe perełki i inne, białawe kamyczki. Całość gdzieniegdzie jest przewiązana cienkimi paskami ze skóry, aby całość się trzymałą kupy.

Sen Zimowy

Autor się nie hamował. Wianek jest masywny i krzaczasty. Na pierwszy rzut oka wygląda jak jakieś niechlujnie uwite gniazdo kolorów, ale po krótkiej inspekcji można zobaczyć, że konstrukcja jest tak naprawdę bardzo solidna.
Dominują w nim zielone trawy i lawenda (które to właśnie, nielicząc trzonu splotu, sterczą na boki tworząc pozorny chaos) oraz stokrotki, a wśród nich siedzą błękitne hortensje, które swoimi kiściami małych kwiatuszków nadają mu porządnej masy.
Nie jest to z pewnością pierwszy wianek tego smoka.

Niereformowalna Barakuda

Okrągły, nieduży wianek na smoczą głowę. Upleciony starannie o wytrzymałym splocie. Największym tu kwiatem były mlecze i jaskry, pomiędzy którymi układały się ala wstęgą obiegającą wianek, drobne kwiecia niezapominajek – od niebieskich po różowe. Z nimi komponowały gipsówki, które zastosowane oszczędnie jako detal, poświecały bielą spośród niezapominajek i mniszków.