Smoki Wolnych Stad

Postanowił udać się tropem wiedźmy, może w końcu znowu zobaczy Mahvran? Chciał jej dać truskawki, dwieście księżyców temu mu się nie udało, ale może teraz będzie inaczej? Kto wie! Axarus wyruszył więc z NAJPOTĘŻNIEJSZYM NOSEM WOLNYCH STAD oraz Krabusiem, swoimi wiernymi towarzyszami wielu przygód.
– Niuchaj, Nosie Szyszki, niuchaj! – Powiedział do swojego przyjaciela, gigantycznego, monstrualnego, lewitującego, brązowego i włochatego nosa z gatunku Niuchaczy Olbrzymich. Ten przedstawiciel niezwykle starej i inteligentnej rasy, doprowadził Axarusa aż do chatki na kurzej stópce. Dziwne, no ale czas wejść do środka! Rozejrzał się za jakimiś przedmiotami, które mógł zabrać z chatki. Rozglądał się i rozglądał, aż w końcu zobaczył drzwi. Zaczął się z nimi mocować, gdyż chciał je zabrać i zanieść duszkowi, ale w połowie doszedł do wniosku, że one chyba są z piernika, dlatego zostały tam na jednym zawiasie, drugi Axarus wyważył! Szlag! Co teraz? Mackonur musiał improwizować, ale ostatecznie wpadł mu do głowy genialny plan.
Zaczął się skradać do wiedźmy, przywołując magiczne kapcie na łapy, włochate i bardzo miękkie, wyciszające kroki. W ten sposób zbliżał się coraz bardziej do Wiedźmy... aż nie znalazł się przy niej! Nos Szyszki zaś lewitując nad ziemią, zamierzał intensywnie przy niej niuchać, a gdy odwracała się... spłaszczał się jak płaszczka i udawał dywan z niedźwiedzia. Chciał odwracać jej uwagę, żeby Axarus wyrwał maddarą książkę, ostrożnie i powolutku, a następnie Nos w przebraniu dywanu również do niego dołączył. Razem powoli zmierzali w kierunku wyjścia, a gdy znaleźli się przy oknie, wyskoczyli z niego, robiąc salto w powietrzu i pewnie uderzając w ziemię. A potem bieg, bieg, bieg! Aż do duszka.
– A czemu w ogóle Mahvran ma taką chatkę, tyle pierników i owoców? O co właściwie chodzi? Nie rozumiem. – Zapytał się duszka, po czym wręczył mu książkę, o ile udało mu się ją zdobyć. Był pełen dumy.